زمینه و هدف استفاده از مکمل ها و ویتامین های موضعی جهت تسریع بهبود در زخم های سوختگی مکررا اتفاق افتاده است. این پژوهش با به کارگیری ویتامین ث موضعی بر زخم های سوختگی تاثیر این محلول را بررسی کرده است. مواد و روش ها این پژوهش با مشارکت سی بیمار دچار سوختگی درجه دو در یک اندام وسیع یا دو اندام با سوختگی مشابه انجام شد. زخم های بیماران به طور تصادفی به گروه های آزمایش و کنترل تقسیم شدند. در ناحیه آزمایش محلول ویتامین ث علاوه بر پماد سیلورسولفادیازین استعمال شد و در ناحیه کنترل به طور روتین تنها پماد سیلورسولفادیازین استفاده شد. زخم ها در روزهای اول، سوم، هفتم و چهاردهم توسط چک لیست بیتز جنسن بررسی و به آنها امتیاز داده شد. پس از جمع آوری اطلاعات، داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 16 و آزمون آماری تحلیل واریانس اندازه گیری های مکرر تحلیل شد. ملاحظات اخلاقی این پژوهش با کسب اجازه از کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی سبزوار انجام شد (Code: IR. MEDSAB. REC. 1394. 60). یافته ها از تعداد سی بیمار بستری در بخش، هشت نفر مرد و دوازده نفر خانم بودند. میانگین سنی آنها 11/90± 43/03 و شاخص توده بدنی بیماران 4/08± 27/ 82 بود. نتایج آزمون تحلیل واریانس اندازه های تکراری نشان داد. میانگین نمره نهایی زخم بین دو نوع درمان از نظر آماری معنادار است (0/047= P). به عبارتی میزان بهبود زخم در دو گروه تفاوت معنا داری دارد و ویتامین C موضعی تاثیر معنا داری بر بهبود زخم داشته است. میانگین نمره نهایی زخم در دو گروه آزمایش و کنترل، در روزهای یکم و سوم تقریبا برابر بوده و در این زمان وضعیت زخم در دو گروه تفاوتی نداشته است، اما از روز سوم بهبود زخم در گروه آزمایش افزایش یافته و در روز چهاردهم به حداکثر رسیده است که نشان می دهد سرعت بهبود در گروه دریافت کننده ویتانین ث افزایش یافته است. نتیجه گیری سرعت بهبودی زخم در گروه دریافت کننده ویتانین ث افزایش یافته است.

درمان بیماری های مزمن مانند زخم پای دیابتی (DFU) به دلیل احتمال افزایش عفونت و تأخیر در بهبود زخم، چالش برانگیز است. پیچیدگی درمان موجود، اثرات نامطلوب و مقاومت میکروبی بر نیاز به یک رویکرد جایگزین برای مدیریت DFU تأکید دارد. شواهد فزاینده مرتبط با کاربرد پروبیوتیک در بیماری های مختلف، شایستگی استفاده از آن را در بهبود زخم و عفونت نشان می دهد. سویه های مختلف پروبیوتیک، کارایی خود را در عفونت های مختلف مانند عفونت های روده، عفونت های دهان و عفونت های دستگاه تناسلی نشان داده اند. مطالعات بالینی توانایی پروبیوتیک ها را برای بهبود زخم معده نشان داده اند. مکانیسم اساسی اثرات درمانی پروبیوتیک ها شامل تعدیل ایمنی موضعی و سیستمیک است. این مقاله بر این فرضیه تمرکز دارد که کاربرد های موضعی فرمولاسیون حاوی پروبیوتیک ها ممکن است برای درمان زخم پای دیابتی مؤثر باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: استرس به تدریج سیستم ایمنی را تضعیف و بدن را مستعد ابتلا به انواع بیماری ها می کند و ممکن است ترمیم زخم را نیز به تعویق اندازد. در این مطالعه تاثیر استرس های سرما و بی حرکتی بر بهبود زخم در موش های بالب سی مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: در این مطالعه مداخله ای، تعداد 30 سر موش بالب سی ماده به طور تصادفی در 3 گروه ده تایی به شرح زیر قرار گرفتند. گروه اول روزانه با استرس سرما و گروه دوم با استرس بی حرکتی مواجه شدند و گروه سوم (گروه کنترل) بدون مداخله نگه داشته شدند. بهبودی زخم ها در هر گروه هر دو روز یک بار بررسی و با یکدیگر مقایسه شدند. اطلاعات به دست آمده با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون تی مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: میانگین اندازه زخم در گروه موش های تحت استرس در مقایسه با گروه کنترل بیشتر بود (p<0.05). کلیه زخم ها در موش های گروه کنترل در روز یازدهم بهبود یافتند ولی در موش های تحت استرس بی حرکتی و سرما تا روز پانزدهم ادامه داشتند.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان دهنده تاثیر منفی استرس بر بهبود زخم بوده، لذا توصیه می شود که در کنار توجهات پزشکی سعی شود به فضای روانی بیماران دچار زخم های شدید توجه بیشتری مبذول گردد.

مقدمه: با وجود شیوع بالای زخم های واریسی، تاثیر عمل جراحی برداشتن عروق نارسا بر درمان زخم های واریسی به درستی مشخص نیست. این مطالعه، با هدف توصیف و مقایسه ی ویژگی های بالینی بیماران قبل و بعد از عمل جراحی واریس انجام شد. روش ها: در یک مطالعه ی مقطعی، نظرات بیماران، وضعیت زخم ها و معیار ونکوور در 50 بیمار مبتلا به زخم واریسی که در سال 1395 به بیمارستان تخصصی الزهرای (س) اصفهان، جهت انجام عمل جراحی واریس ارجاع شده بودند، قبل و بعد از عمل جراحی ارزیابی و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: میانگین نمره ی ونکوور قبل و بعد از درمان به ترتیب 0/2 ± 9/7 و 5/1 ± 0/5 و درصد بهبودی زخم 2/19 ± 1/35 درصد بود. میانگین نمره ی وضعیت زخم واریسی قبل از عمل 67/0 ± 20/9، یک هفته بعد از عمل 33/1 ± 76/4 و یک ماه بعد از عمل 74/0 ± 50/2 بود. میانگین نمره ی ونکوور بعد از جراحی نسبت به قبل از آن (001/0 > P) و عوارض زخم و عوارض ناشی از واریس بعد از عمل نسبت به قبل از آن، به طور معنی داری بهبود پیدا کرده بود (015/0 = P). نتیجه گیری: میانگین نمره ی ونکوور، عوارض زخم و عوارض ناشی از واریس، بعد از جراحی کاهش پیدا کرد. عمل جراحی در بیمارانی که دارای ادم یا زخم فعال بودند، بیشترین میزان بهبودی را داشت؛ در حالی که میزان بهبودی در بیمارانی که از چند عارضه رنج می بردند، کمتر بود.

زمینه و هدف: در سال های اخیرشاهد افزایش ابتلا به بیماری دیابت و میزان بستری در بیمارستان ها به دلیل زخم های دیابت می باشیم و تمایل به استفاده از داروهای گیاهی و روش های سنتی در درمان بیماری ها رو به افزایش می باشد. در این مطالعه به بررسی کارایی استفاده ازگرده زنبور عسل به عنوان یک مکمل غذایی در تسریع بهبود زخم های فشاری بیماران دیابتی می پردازیم. مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه کارآزمایی بالینی یک سو کور بوده و در این پژوهش 84 بیماردیابتی مبتلا به زخم فشاری مراجعه کننده به کلینیک های زخم شهر کرج زیر نظر دانشگاه علوم پزشکی البرز به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در هر دو گروه مداخله و شاهد بصورت هفتگی پس از انجام مراقبت های روتین و پانسمان زخم، پگ های مشابه (در گروه مداخله از گرده زنبور عسل و در گروه شاهد از گرد نخود آسیاب شده) تحویل داده شد. به مراجعه کنندگان آموزش داده شد که بصورت روزانه 1 قاشق چایخوری در نصف فنجان آب یا شیر حل کرده و تا 3 بار در روز بصورت خوراکی قبل از غذا استفاده شود. در هر دو گروه مراقبت های روتین بصورت یکسان و زیر نظر کارشناس زخم انجام شده و پرسشنامه استاندارد PUSH بصورت دوبار در هفته و به مدت 12 هفته جهت ارزیابی روند بهبود زخم تکمیل شد. یافته ها: دو گروه در متغیرهای دموگرافیک (سن، جنس، تحصیلات، وضعیت تاهل، بیماری زمینه ای، شاخص توده بدنی، میزان قند ناشتا، مقدارهموگلوبین و اندازه و وسعت زخم) مشابه و تفاوت معنی داری نداشتند. مقایسه نمره پوش در هر دو گروه نشان از پایینتر بودن نمره فوق در پایان جلسات6، 12، 18 در گروه مداخله نسبت به گروه شاهد، ولی در جلسه آخر یعنی جلسه 24 در گروه شاهد پایینتر از گروه مداخله بود، اما اختلاف معنی داری نبود. نتیجه گیری: استفاده از گرده زنبور عسل به عنوان مکمل غذایی در تسریع بهبودی زخم های فشاری در بیماران دیابتی ثابت نشد. در هر حال به انجام مطالعات بیشتر و گسترده تر نیاز است.